چند خطی برای بهشت رودبارزمین به مناسبت دعای باران

آرامبخش بواسطه سادگی اش ،سرشار از میوه ومرکبات ،نخل های سوخته وایستادگی

مهربان ومهمان نواز. این دهکده فراموش شده میان قهر طبیعت درهمسایگی بجگان ونودژ .

در آخرین روزهای سال 88شمسی ، اينجا خانه هايي را مي بيني محصور شده ميان كوههايي برافراشته ، بي نظم. هر يك به رنگی. تكه تكه هر كدام به شكلي. نا همساز و نا متجانس. و درختان پرتقالی  كه با بارش رحمت الهی گویی جامه نو بر تن کرده اند. اينجا ، در میان کوههای بلند مي تواني روستايي را ببيني با جاده های خاکی متصل به هم . و بلافاصله اين سوال كه در اين ميانه. انسان كجاست و داراي چه جايگاهي.

از بالا که نگاه می کنی  عمارت هايي بي قواره و بي تناسب بالا رفته اند و آنگاه كمي آن سوتر خانه هايي در حال ويران شدن. و چيزي كه من روستايي را دائما آزرده مي سازد پا در هوايي بين اين دو نقطه است. جايي كه نه شبیه شهر شده و نه گسسته و      روستا يي وار. آشفته. يك راه به خانه هايي كاهگلي وقدیمی  كه خبري از ساكنين آن نيست - و راهي ديگر به ساختمانهای سيماني كه بيشتر به يك وصله ي ناجور مي ماند.

در ميانه ي راه ، با ذهني آشفته و بي رمق ، بر تخته سنگي تكيه زده دست ها ستون چانه ي خود ، مانده ام. و فرهنگ بومي و اصيل خود را به يك وسوسه ي بظاهر مدرن فروخته ام و هيچ چيز جايگزين آن نكرده ام. سرگردان مي نگرم. روستاي من تجلي كامل مجسمه ي بزرگي ست كه پاهايش از هراس فرو ريختن مي لرزد. جايي  است كه در آن به دنيا امده ام و... در آن زندگي كرده ام. در اين وسعت كم ، تا دلت بخواهد محله هاي گوناگون و منقطع شده از هم وجود دارد (پابری ،بگی،محسنی ها،پهلوانیها،ملاها قائم آبادو...) ب مثل آدم هايش با نژادها وقومهای مختلف. رودخانه اي آن را دو شقه كرده ، روستايي كوچك و اينهمه تضاد و تناقض ! به ندرت مردي ازیک محل  با دختري از محله ي دیگر ازدواج می كند .

در عين حال كه در روستاي من به يك تازه وارد انقدر نگاه مي كنند كه نه تنها از ديدرس ، بلكه از صحنه ي روزگار محو شود تنها و تنها از روي خلوص به كوچك و بزرگ جان (جی) مي گويند !

كاش... اما كاش روابط قومي قبيله اي هنوز تا بدين حد حاكم نبود و كاش در ازاي چندين مسجد و حسينيه و دست كم به ازاي نيمي از آنها ، كتابخانه اي ، درمانگاهي ، ورزشگاهي... وجود مي داشت و بانيان كارهاي خير هر ساله كمي هم به اينگونه مراكز التفات داشتند و كاش آنها كه زمينشان دو تا شد احساس كد خدايي نمي كردند. كاش...

روستاي من اکنون هواي خوب ، آب گوارا و مناظر زيبايي دارد هرچند هنوز سایه نحس خشکسالی روستای مرا رها نکرده ، مرکبات ،خرما وسایر محصولات هم داردرودخانه ای که هنوز صدایش را که ازکنار عالم آبادمیگذشت را ازیاد نبرده ایم.  اما... اينها مرا مست و از خود بيخود نمي كند. براي من مهمتر از اينها ، آدم هايي هستند كه از دير باز تاكنون در اینجا زندگي كرده اند و شادي ، رنج كشيده و جان داده اند. گرسنه بوده اند و محروم ، استثمار شده و تاراج شده ، بر اثر يك تب دو ساعته پيش از آنكه " زندگي " كنند " مرده اند "

روستاي من  اکنون چهره ي وحشتزده اي دارد از گسترش روز افزون این دیو پلید خشکسالی .نخلهای سوخته وباغهای خشکیده گواهی این ادعاست. ...

روستاي من تقاطع معابري بيشمار و راه و بيراههاي بسياري ست از نسل ها و عقيده ها ، طرح هاي من در آوردي معماري روش هاي بي حساب و كتاب زندگي ، تلفیقی از تفكرات سنتي و مدرن.

واما یک خبر خوب برای همه که بهشت رودبار زمین را دوست دارند:

این روزها خشکسالی مجسمه اي بزرگ با پاهايي لرزان و چشماني هراسيده است . راه رهايي اما نه در امامزاده و قبرستان است و نه در جای دیگر.جايي ست درمیان دستهای پرسخاوت مردمان روستا. جايي دیگر كه ريشه اي بي درنگ و هراس ، ساقه مي گردد و روز بروز تنومند تر. من... تو... ما... انساني روستای با سادگی خاص مردم روستا (ونه ساده لوح) مربوط به اين جغرافيا و واجد همه ي خصوصيات فرهنگي و     نشانه ي زيستي ، چون چشمي حاضر و ناظر كه به گونه اي متفاوت جهان را مي نگرد و طبيعت را به مبارزه مي طلبد ، در مقابل قهر طبيعت واكنش نشان مي دهد آن را به سخره مي گيرد. ، اما بدون قصد تخريب. بزرگی مي گويد" بومی گرايي ، آدمي را در قفس زنداني نمي كند ، بلكه موجب پرواز مي شود ". بايد تلاش كنيم به جاي تعصبات قومي ، كه معيار منفعت طلبانه و خود بينانه شده ي تمام ارزش ها شده ، راهي را براي جا انداختن الگوهاي جديد و پيشبرد ارزش هاي والاتر و بالاتر انساني بيابيم. تلاش كنيم در ديدن ناديده ها ، شنيدن نا شنيده ها و گفتن نا گفته ها.

 

باشد كه خود و آيندگان ، در شرايطي بهتر و شايسته تر { چه به لحاظ اقتصادي و رفاه اجتماعي و چه به لحاظ دانش و شعور و آگاهي } به سر بريم.

اين ، چشم اندازي ست از روستای من روستایی به مراتب زيباتر ، پر شورتر ، با شكوه تر و دلنشين تر از آنچه گفتیم .

واما حالا از تمام مردم روستا صمیمانه دعوت میکنیم در نماز باران که ایده بچه های وبلاگ بهشت رودبار زمین است در جوار امامزاده روستا گرد هم بیاییم ودستها را بلند کنیم هم به شکرانه رحمتی که برایمان فرستاده وبگوییم خدایا باران رحمتت را برما زمینیان ناچیز نازل کن.

بر قله ي كوهي مي ايستي ، نگاهي بر چشم انداز روستا. هنگام غروب. چراغ هاي خانه ها يكا يك چون ستارگاني روشن مي شود فكر مي كني كه آن ها را در دست بگيري و به آسمان پرتاب كني. زير لب مي گويي : من متولد....چه تفاوت مي كند ؟!

 

 

 به بهانه فصل برداشت محصول...

تقدیم به شما...

                               برای دیدن تصویر با سایز اصلی و بزرگتر کلیک کنید

      

                            برای دیدن تصویر با سایز اصلی و بزرگتر کلیک کنید

ادامه عکس ها در ادامه مطلب

 

ادامه نوشته

آرام ترین و امن ترین جای دنیا برای مردمان روستای من...

 سلام بعد از مدت ها به قول خوذمون وفا کردیم و با عکس های جدید از روستامون برگشتیم امیدوارم بابت کیفیت پایین عکس هامون ما رو ببخشید و ما رو از نظرات خودتون آگاه کنید.

 

  السلام علیک یا شاه سلطان عطاء الله...

جایی که التهاب ها را پشت در باید گذاشت...

 

           ........................

...............

.......................

      برای دیدن  ادامه عکس ها به ادامه مطلب بروید...

 

ادامه نوشته

درپناه یادتو

کودکی های من گذشت 
      پشت سایه های نخل پیر
                      پیش غربت نبودن خیال تو
                      ای عزیز سربلند سرزمین مادری
                            نیست خیال دیگری!
                            نیست خیال دیگری!
                           قصه نبودنت نهایت گرفتگیست
                                گوش دوری و ملال تو کر است ای عزیز
                                  خاطرات گولموشنگ و گوستهای پر ز یو *
                                    درکنار گوشه دلم نشسته اند
                                           سایه سارمهربانیت اگرچه ساده نیست
                                                         هنوز درپناه یاد تو نشسته ام 
                                                                       عزیز
                                                                   زندگی اگرچه چند دقیقه ای گریز نیست
                                            بدان که من هنوز درنهایت باران خلاصه می شوم
                                       و تو
                                         اگرقطرات منتظر را دیدی
                                           بگو
                                             تو را سلام می رساند درویشی
                                                    که درنهایت فقر مانده بود
                                                و جز نان و آب نمی توانست سخن بگوید.



*(گولموشنگ:استخری طبیعی که قبلا دردهکهان وجود داشته است -گوست :همان رودخانه می باشد -یو :آب )

چی بگم از کجا بگم....

بدون شک تمامی واژه های محلی مرتبط با لیمو در چند سال اینده فراموش خواهند شد. و این دغدغه  بسیار بزرگی خواهد بود که نسل اینده روستا با کلمه هایی مثل:لمبوچنی/پژگری/کلانک/پاچن-سرچن و... که مربوط به فصل برداشت لیمو میباشند. ناشنا باشند و هی گله کنند که این لغات کی وجود داشته که  خبر نداشته اند! گذشته از لیمو خیلی از لغات دیگر که خاص روستا میباشند نیز در عین ناباوری از لغت نامه ی خیال پاک میشوند!! سیسک/گلگدر/کلپورگ/پرتوک/اسپی جاز و...  از جمله این لغات هستند که نسل اینده ی روستا باید به دنبال معانی انها در لغت نامه ی دهخدا بگردند. تازه اونم اگه دهخدا خان انها را اشتباهی به روستاهای دیگه نچسباند.!!!!!!

فکر میکنم چنین نگرانی بزرگی باعث شده که یکی از دانش اموزان مدرسه ی دخترانه چنین انشای زیبایی را به قلم بیاورد:

 

 صفايي ندارد ارسطو شدن خوشا باران بودن و بهاري شدن .و پروانه ي باران تو يي كه با آمدنت سر زمين هاي تيره و قهواه اي را به رنگ سبز و دلهاي تاريك را روشني مي بخشي و تمام موجود ات تشنه را سيراب مي سازي و با آمدنت به تمام مخلو قات گيتي تبسم را هديه مي دهي باران تو را دوست دارم و هميشه خواهم داشت و تو را در قلب كو چكم توصيف مي كنم « ب» ات را نشانه ي بهاري بودن قلبم والف ت  نشانه ي آبي بودن آسمان بي كران و به رنگ خودت و « ر» ات  را رحمت الهي و باز الف ديگرت را به آرامش دلهای نا اميد و « ن» نوازشگر گلبرگ هاي تو را اين چنين خطاب مي كنم. اي رحمت الهي باز مي گويم كه « دوستت دارم » و به آسمان مي نگرم و دست هاي خالي ام را به روي آسمان دراز مي كنم و براي امدنت شب و روز دعا مي كنم باران تويي فرزند آسمان و اشك و ابر باران جاي خود را از كنار آسمان و ابر خالي نگردان. كلام اخرم  اينكه باران تو به جهان ببار

فهيمه هاشمي  : پايه سوم مدرسه ی :حضرت رقیه(س) روستای سهلاور

 

((صدایی رساوحلقی بی ریا))

    محرم دردهکهان جلوه ای ازسنت وارادت قلبی مردمان این روستای کهن به اهلبیت عصمت وطهارت بالاخص اباعبدالله الحسین (ع)می باشد ،برخلاف شهرها که عزاداری رانیز به شیوه ای نوین برگزارمی کنندکه آن هم رنگ تجدد به خویش گرفته است .دراین روستا همچنان به شیوه عزاداری سنتی پایبندهستند ،گرچه عزاداری نوین به آنجانیزرسیده است ولی هرگز باعزداری کهن قابل قیاس نیست ،درعزاداری کهن که مداح یاذاکر اشعاری دررسای شهدای کربلامی خواند وسایرین باشیوه ای قدیمی برسینه می زنند بعد ازهرچندبیت که خوانده شدبیت (ابیاتی )توسط حضارتکرارمی شود ویژگی بارز این نوع مداحی اشعارپرمحتوای آن است که توسط مداح خوانده می شود درصورتیکه درمداحی های جدید هرگزبه محتوای ابیات دقت نمی شود وهدف آهنگ موزون این نمونه اشعار می باشد .و......
یادش به خیر مداحی ومنبرخوانی مرحوم کربلایی مهدی وکربلایی غلامعلی به قول مردمان قدیم آنان گریه راروانه هرچشمی می کردند آنان دلهای مشتاق رابه سوی صحنه هایی ازتاریخ کربلا می بردند.
تصاویری چون شهادت وهب ،پشیمانی وتوبه ودرنهایت شهادت آزادمردی چون حر ،شهادت اباعبدالله (ع)ویارانش ،حماسه آفرینی شیرزن صحرای کربلا حضرت زینب (س)وغیره وذالک .
مراسمهایی ساده وبه دورازریا درنقطه های مختلف روستا برگزارمی شد صمیمیتی عظیم درآن مجالس حاکم بود وهمه خود رابه این مجالس می رساندند تاعزاداری خویش راباتمام وجودحس کنند ،صدای شیوای کربلایی ها نیازی به هیچ دستگاه مدرنیزه ای نداشت که به صدای آنها اکوبدهد ،کم کم اوضاع گذشت وبه قولی بلندگو به این مجالس راه پیداکرد وبعدازچندسالی آنهم جای خودرابه دستگاههای جدیدتری داد وحالا دیگر هیچ مداحی بدون این دستگاهها حتی یک بیت شعرراهم نمی تواند بخواند وشاید دیگرنه آن رسایی صداوجود داردونه آن حلق بی ریا که همه چیز رادررضایت حضرت دوست خلاصه می کرد .
                                                                                            (( التماس دعا))

محرم در دهکهان

 

 آیین محرم یکی از آیین هایی است که سال های سال است مردم با آن انس گرفته اند،در دهکهاناز قدیمی ترین عزاداری ها که در زیردرخت (کرت) بر گزار می شده تا حال همه و همه عزاداری ها پرشور بوده است،این درخت حکایت عجیبی دارد عزاداری های زیادی را با خود دیده است وصدای ذاکران زیادی را شنیده ،هرچند حالا او تنها عزادری می کند، وصدای عزاداری نسل جدید دهکهان را از محله های مختلف می شنود.

     محرم که می آید محافل روضه خوانی هم آماده می شوند،هر کس در حد بضاعت کمک می کند،یکی استکان های بساط چای را برای عزاداران تهیه می کند،یکی پارچه نوشته می آورد،دیگری خودش حضور پیدا می کند برای کمک کردن و هرکس به طریقی سعی می کند خدمتی کرده باشد.

              هر آیینی رسم ورسومات خاصی دارد،در محرم دهکهان هم مراسم خاصی انجام می شود،یکی از این مراسم گرداندن علم حضرت ابا عبدالله است،که توسط فرد خاصی انجام می شود که این شخص با افرادی که به دنبال دارد،نوحه خوانان،در محلات گشته و نذر و نذورات مردم را جمع می کنند.در نوشته های آینده سعی می شود که از رسومات دیگرهم گفته شود.

ما در آرزوییم...

 

ما در آرزوییم...                                                                                                        

                   در آرزوی نسیمی مست و رها

                                        که بوسه زند بر گلوی سبز نخلها

                        وزحاصلش هزار هزارحلاوت ریزد به کام کودکان                                                      

کودک!   کدام کودک؟

                          آنان که در انعکاس جی ی*مادر

                                                              در قاب چشمان پدر

تصویر پرتقال و زوال و رنج و ترنج زدند!

                                                  وغم نامه باران سرودند

                                                             ما در آرزوییم

                                                                                 در آرزوی باران..........

*کلمه ی جی،تصدیقی است که مادربزرگان دهکهانی درجواب فرزندان خود که مادر را صدا میزدند،میگفتند.                      

 این کلمه امروزه خیلی کم استفاده می شود اما بار عاطفی عمیقی بهمراه دارد چون در کلام مادران بوده است.                   اصل این کلمه اردو است که در تصدیقی حرفی می آید.

 

                                                                                                                                                                                          

چشمهای منتظر

اولین باران پاییزی درآخرین ماه فصل پاییز برزمین خشک وبی جان دهکهان باریدن گرفت. اگرچه باران نیزمثل قدیم ها ، رمقی نداشت وانگاراونیز دراین خشکسالی ازحال رفته بود ولی چشمان منتظرمردم روستارا امیدوارکردولی کمی ازانتظارشان کاست وبااشک چشمهایشان کمی گریست تابگوید اونیزنگران خشکسالیست،  ولی انگارحکم باریدنش بیش ازاین نبود .
امیدواران روستاهمچنان باقلبی پرازامید،دست به سوی آسمان بلندکرده اند تابگویندهمچنان به درگاه خداوندامیدوارند وچشم به رحمت درگاه بی نیازدوست بسته اند ومی گویندخدایا اگرچه قلب ما،مالامال ازگناه ومعصیت است ولی ای بزرگواربه احترام قلوب پاک کودکان شیرخواره وپیرمردانی که مرگ رادرشمارش معکوس ثانیه هامی جویند. اشک آسمان راآنقدربرزمین خشکیده بریزتا زمین بی جان دوباره حیات تازه بگیرد ورنگ تیره وعبوس خودراباسبزحیات بخش مبادله کندوازاین معامله طبیعت گوسفندان لاغرپیرمردچوپان آنقدرچاق شوند تاگرگهای گرسنه بیابان به خوردن یکی ازآنهاقناعت کنندواین لاغرهای مردنی رااینقدرلت وپارنکنندتاچوپان هرشب عزاداردارونداری باشد که دراین خشکسالی خوراکشان خارهای خشک بیابان است  وهرچه می چرند روزبه روزنحیف ترولاغرترمی شوند  .
ای کاش که باران می گرفت وما خیس باران می شدیم ،تاوجودمان سراپامحو رحمت بی منتهای دوست شود چون این رحمت الهی است که مرده هارازنده می کند. شایدمانیزمردگانی هستیم که درچارچوب اسکلت وگوشت درحرکتیم وناخوداگاه درزمین درجستجوی نداشته هایی می گردیم که بودنشان به ازنبودنشان است .
آیا تابه حال ازخویش پرسیده اید که درزندگی هدفتان چیست ؟آیادرهدفتان غیرازمادیات وپزهای دنیایی به معنویت وکمک به خلق خدانیزفکر کرده اید؟آیا نان شاهی خویش رابامستمندان ودراویش قسمت می کنید ؟یافقط پزمی دهید که شمادارایید واوندار؟.
هرگاه داشته هایتان رابانداشته های خلق خداقسمت کردید خداوندتمام نداشته هاراازدری به شمامی رساندکه گمان نمی کنیدوحال، دنیاراازنگاه مولایمان نظاره می کنیم که می گوید: ((ای مردم!شمادراین دنیا هدف تیرهای مرگ هستید که درهرجرعه ای ،اندوهی گلوگیر ،ودرهرلقمه ای استخوان شکسته ای قراردارد ،دردنیابه نعمتی نمی رسید جز باازدست دادن نعمتی دیگر ،وروزی ازعمرسالخورده ای نمی گذرد ،مگربه ویرانی یک روز ازمهلتی که دارد ،وبرخوردنی اوچیزی افزوده نمی شود ،مگربه نابودشدن روزی تعیین شده ،واثری ازاوزنده نمی شود ،مگربه نابودی اثردیگر ،وچیزی برای اوتازه ونونمی شود مگربه کهنه شدن چیزدیگر ،وچیزجدیدی ازاونمی روید ،مگربه دروشدن چیزی دیگر .ریشه هایی رفتند که ماشاخه های آن می باشیم ،چگونه شاخه هابدون ریشه هابرقرارمی مانند)) .

ٍٍٍسفربه گارو(آنسوی دهکهان)

 از شهرستان قلعه گنج به مقصد روستاهای اطراف آن حرکت کردیم راننده ، آقای درویشی از ما خواست تا از بین روستاهای مارز و رمشک یکی را انتخاب کنیم ، ما رمشک را انتخاب کردیم و او به ان سمت حرکت کرد ، هر چه به آن سمت حرکت می کردیم و به رمشک نزدیکتر می شدیم فقر مردم بیشتر می شد و دیگر از رونق کشاورزی خبری نبود در جای جایی از حاشیه جاده چند نخل خشکیده و نیمه جان درخت خرما به چشم می خورد که با مرگ دست و پنجه نرم می کردند .

ادامه نوشته

قنات

 

نزدیک بود این قنات رودبار هم برام درد سر ساز بشه ، راستش می خواستم پرونده تحقیق بر روی    قنات های  جنوب استان را با اخرین  قنات ک مربوط به قلعه گنج بود ببندم ، اما وجدانم اجازه نداد         از این يك  قنات باقیمانده گزارش و عکس تهیه نکنم ، در هر صورت خود را روانه ی جاز موریان کردم ،      تا بعد از یک هفته تلاش و تحقیق بر روی قنات های جیرفت ، و عنبر آباد ، کهنوج ، و قلعه گنج ، سری هم از قنات رودبار در بیاورم ، کلي ماجرا های عجیب در این چهار مکان نامبرده برام اتفاق افتاده بود خصوصأ این اخری (قلعه گنج) که به هیچ وجه حاضر به همکاری نبودند و کلی هم روی بنده حقیر مشکوک شده  بودند و همش می گفتند : هیچ زیر خاکی در این قنات  ها پیدا نشده  است ! 

 اما با هر زحمتی بود یه چیزایی برای تحقیقم دست و پا کردم و با این تجربه به سمت آخرین کارم در این پروژه ي عظیم ! شتافتم . به همین خاطر تصمیم گرفتم نقش خود را تغییر دهم و خود را مهندسی که می خواهد قنات ها را لايروبي کند معرفی کردم ، حالا بیا و ببین ! نه از آنجایی که حاضر نبودند جواب سوالا تم را بدهند و نه از اینجا که می خواهند گوسفند قربانی کنند ، در نقش یک مهندس بازی کردن هم کار ساده ای نبود . اما با این وجود ، با جلو گیری از پر حرفی و سو تی  های احتمالی سعی کردم این نقش را به نحو احسن  اجرا کنم ، باور نمی کنید چقدر راحت جواب سوالاتم را می دادند ، با ماشین مرا به دور ترین چاه قنات بردند که از آن عکسبرداری کنم

، هرگز حرفهای آن دخترک که با صدای مظلوم گفت : بابا مهندس را ببر تا از باغ های پایین هم عکس بگیرد از یادم نخواهد رفت

منم تا جایی که می توانم عکس می گرفتم و البته به درد دلهای پیرمردی که در محرومترین نقطه ی جنوب استان با این دشواری  ها دست و پنجه نرم می کرد گوش میکردم. بیچاره با بغض میگفت:  ببین اقای مهندس سال گذشته یه پیمانکار ا ز طرف اداره ی آبیاری شهرستان برای لایروبی قنات آمدند امام فقط یک چاه را لایروبی کردند  99 چاه دیگر را رها کردند

تمام بودجه را بالا کشیدند و از آن طرف هم شیرینی و پایان کاری را از دو لت گرفتند ، اما  از این قنات طولانی فقط از سی چاه آن اب می آید که این سی چاه را خودمان لایروبی کرده ایم و نمی تواند جوابگوی این باغ ها  شود اگر دو لت بقیه ی چاه ها را برایمان لایروبی می کرد الان باغ ها ی ما اینطور نابود نمی شدند  . پیرمرد بیچاره اینقدر گفت و گفت که در آخر به گریه افتاد ، منم همش می گفتم: با شه باشه حتمأ پیگیری می شه خیلی سعی کردند که آنروز مرا دعوت کنند اما خیلی اصرار کردم که باید قنات  های دیگر را هم ببینم . تحقیقم را به طور کامل انجام دادم اما در راه برگشت یه جورایی دلم به حال اشک های پیرمرد سوخت و تصمیمم گرفتم به اداره آبیاری شهرستان بروم   و مسأ له ی لایروبی قنات ها را پیگیری کنم تا شاید خداهم از سر گناهانم بگذرد همین که وارد اداره شدم تمام بر گه های تحقیق راروی میز گذاشتم و با لحنی سخت تمام شكايات مردم بیچاره روستا از  پیمانکار را به رئیس گزارش دادم . مسئول قنات ها که بد جوری جا خورده بود گفت شما چکاره هستید ؟ منم با جدیت گفتم : دانشجوی زمین شناسی و روز نامه نگار که برای بازدید از کار شما به این منطقه آمده ام تا این حرف را شنید آرام شد و گفت : حقیققتش ما هم فعلأ جلوی  بودجه  پیمانکار را گرفته ایم و تا کار را تمام نکند از پول خبری نیست . هدف ما خدمت به مردم  این روستاست ما می خواهیم لایروبی این قنات ها اساسی انجام شود و از همین فردا پیمانکار کارش را شروع می کند .

 

سلام پاییز

پاییز، وقتی ازغربت باغهای رنگ رنگ وغریب دهکهان عبور می کنی سلام نخلهای صبور وتشنه رابه باران برسان وبگوبین آن کوهها یک آبادیست که وسعت دیدمردمانش تا اوج آسمانهاست ومردمان صبوری دارد که صبرشان به اندازه مثبت بی نهایت ویاشاید ازآن هم بیشتراست ،سالهاست که مردمان این ده همراه بانخلهای تشنه برای آمدن باران دعامی کنند ودرکنار بهترین مکان ده درانتظار باران نشسته اند تاشایدباران رودخانه خشکیده پایین ده رادوباره جاری کند وزمین تشنه سیراب شده وبازهم مثل قدیمها جنگل پایین دست رودخانه سبزشود ودرختان خشکیده حیاتی دوباره پیداکنند .
مردم بایدبدانندکه خداهمان خداست ،همان خدای رودخانه پرازآب وماهی وجنگل تمشک ونیزارهای دیروز ولی ماعوض شده ایم، آیا اینگونه نیست ؟
درقنوتهایمان آیاهنوزخدارااحساس می کنیم ؟
خداهم می داند دیگربه جایی رسیده ایم که سلامهایمان احساس تشنگی می کنند ومادیگرغرورمان بیشترازاینهاشده است که برای سلامها ،علیک گفتن راهم ازیادبرده ایم

دهکهان در این روزها...

                            دما هوا کمی کاهش پیدا کرده مخصوصا شب ها.مردم نگران زمستان در راه، که مبادا مثل زمستان چهار،پنج سال پیش محصول پرتقال شان سرما بزند.

                           با وجود اینکه از نیمه مهر گذشته برخی از کلاس های مدارس هنوز درس شان شروع نشده،یعنی کلاسشان معلم ندارد!!(قابل توجه اداره ی آموزش وپرورش)این مشکل در حالی است که دهکهان از جهت معلم خود کفاست.

                           دیگر اینکه مدرسه شهید باهنر که اولین مدرسه دهکهان است را قرار بود ببندند به دلیل جمعیت کم دانش آموزان،که می گویند با وساطت اولیای دانش آموزان هم چنان دایر است(خداکند)،مدرسه شهید میرشکاری که تازه ساخت هست ،همین مشکل را دارد با حدود شانزده دانش آموز،متاسفانه این مدرسه را در جای نامناسبی ساخته اند،باید در مرکز محلات ساخته بودند که در حاشیه ساخته اند.اگر این مدرسه را جای مناسبی می ساختند دانش آموازان حال حاضر مدرسه ودانش آموزان مدرسه شهید باهنر می توانستند در کنار هم در س بخوانند،اما حال تعطیلی هر یک از این مدرسه ها برای دانش آموزان دردسر ساز است.

                       ودیگر اینکه خریداران خرمای روستا هنوز پول مردم را نداده اند ومی گویند خرماها  روی دستشان مانده و مقداری خرما که به تهران فرستاده اند عودت داده شده این در حالی است که خبر می رسد فروش خرما عالی بوده با قیمتی مناسب و معلوم نیست کدام راست است،کدام دروغ.(این بار قابل توجه فرمانداری که هیچ وقت برای فروش محصولات روستا فکری نکرده).

درباره اولین مدرسه دهکهان اینجا بخوانید.

دهکهان ققنوس بی فریادمن # ای بهشت گمشده دریادمن

چنديست كه ازآمدن پاييز همان فصل خزان مي گذرد وزردي آن برقامت سبززمين نشستن گرفته است ،آري خزان نيزجزءلاينفك طبيعت است ونمي توان وجودش راانكاركرد ،خالق زيباي بهارمي دانست اگرپاييزدرطبيعت نباشد طبيعت چيزي كم دارد وقتي انسان درپهنه بيكران طبيعت به تفرج مي پردازد شكوه وعظمت خالق زيبايي هارابه وضوح مشاهده مي كند ،پاييزاگرچه بيشتربارنگ زرد شهرت دارد ولي بايد دانست كه پاييزجادوگررنگهاست وازهررنگي كه انسان اراده كند مي توان آنرادرپاييزجستجوكرد .
دهكهان اگرچه اسيركابوس خشكسالي شده است ولي بازهم پاييزي ديدني دارد ،خزان درختان انار،انجير،انگورو...دركنارسرسبزي چهارفصل درختان سربه فلك كشيده انبه ودركناردرختان پرتقال ونارنگي كه شهرت دهكهاني بودنشان درهمه جاي ايران زمين پيچيده است جلوه اي ديگردارد ،زيبايي اين نقاشي پروردگار آنجابه شكوه وعظمت مي رسد كه درختان نخل كه قنوتشان رادرپيشگاه پروردگاردرچهافصل تكرارمي كنندويك لحظه آرام وقرارندارند آنان بالاي سرپرتقالها ونارنگي ها به نظاره نشسته اند وشايدقنوت نمازبارانشان امتداد داشته است ،اين تصوير كه جزبا ديدن درتوصيف نمي گنجد چشم هربيننده اي رابه وجد مي آورد .
اينجاسخن آن پيرمرددهكهاني درگوشم زمزمه مي كند كه مي گفت :اي دهكهان ايستادگي نخلهايت راتابي نهايت دوست دارم زيرا آنهانمادصبرواستقامت مردمان نستوه تو دربرابرنابرابريهاهستند .

وجايي ديگر كودكي خردسال كه دراولين انشاي دبستانش چنين مي نويسد
اي دهكهان ،اي سرزمين ابا واجدادي من ازديرباز مرمانت به ايمان واعتقاد شهره عام وخاص بده اند وگوياي اين حقيقت وجود مرقدوبارگاه امام زاده سيدسلطان عطاءالله است كه درسرزمين پاك توآرميده وآنرامتبرك كرده است ،ولي اين راهم مي دانم كه حق توبيشترازاينهاست كه آنرا ادا نكرده اند.

دهكهان ققنوس بي فريادمن                                            اي بهشت گمشده دريادمن
سرزمين آب ونان وسادگي                                             قصه آزادي ومردانگي

قصه گلبوته هاي پرپري                                               سرزمين ياسهاي بي سري
شهرمرداني كه بي نام ونشان                                          نامشان جاويدراه كهكشان
گرد گردت كوه وخودهستي حصار                                  شهركبك وتيهويي فصل شكار
هست سلطان شهانت ميزبان                                           دربهاران مي رسدبس ميهمان
          اي كهن اسطوره آبادمن                                               اي رها اي سربلند آزادمن

کجایید ای شهیدان خدایی؟

سلام وصلوات بر شهدای عزیزمان بالاخص شهدای روستایمان.

یکی از شهیدان گرامی روستای دهکهان شهید رضا بویر است نوشته ای که در زیر می آید شرح حالی است از این شهید، برگرفته از  وبلاگ دکتر عزتی از پزشکان خوب شهرستان منوجان که دوست و همرزم شهید رضابویر بوده اند.

(سه نوبت افتخار داشتم که به جبهه های جنگ بروم ویکی از مهمترین دوران های زندگی ام بود و جا دارد از شهیدان همرزمم شهید بویر که همکلاس دوران راهنمائی ام بود و اهل دهکهان بودو فرمانده دسته ما هم بود یادی کنم، چه بچه باصفایی بود دائم الوضو بود و نمازشبهای ایشان را هرگز فراموش نمی کنم لحظه ای که شهید شد دقیقا به یاد دارم در سال 67در منطقه شلمچه چند تا موشک آرپیچی-7 را شلیک کرد و آخرین موشکی که زد من بهمراه او در سنگر بودیم ایستاد تا نگاه کند آیا به تانک اصابت کرده یا نه که گلوله مستقیم به پیشانی او اصابت کرد و یک مرتبه دیدم افتاد در بغل من این لحظه را هرگز از یاد نخواهم برد).   http://drezzatimanujan.blogfa.com/

 

 

نامه ای یک پسرک دهاتی...

 

خدای خوبم سلام ،

خدای خوبم  تو که می دونی من همیشه از تو برای خودم خیلی چیز ها خواستم.

این بار اما برای خودم چیزی نمیخوام . ایندفعه برای مردم روستام یه چیزی میخوام.

 آره یه چیزی برا مردم روستام...

مردمی که هنوز گرد و غبار سادگی رو تو چهره شون میشه دید!

  نمیدونم که بعد از هر نماز چقدر نیاز ها به آن بالا بالا ها میآد

نمیدونم تا به حال چقدر از تو عاجزانه خواستند نمیدونم .....

نمیدونم که چقدر آدمایی که قبولشون داری آدمایی که ذکر تو بر لب هاشون گم نمیشه 

تا به حال از تو خواستند....

و چه دعا هایی کردند و چه عاجزانه با چشم های گریون به درگاه تو پناه آوردند

  همونها که  به تو ایمان دارند .بعضی هاشون  ازشدت درد کار و کشاورزی

 شب ها رو با گریه به صبح می رسونند.

 و بعضی هاشون  هنوز هم شبها به امید معجزه می خوابند

 و صبح که دوباره سنگینی شلاق این خورشید بیرحم رو حس میکنند

مایوسانه می فهمند که  امروز هم از معجزه خبری نیست ...

 ولی....

ولی  هنوز هم باور ندارند که معجزه شاید فقط مال اسطوره ها باشه .

منم باور ندارم...  

... آره منظورم بارونه

همون بارونی که وقتی میاد همه چیز عوض میشه

همه چیز نو میشه مثه درخت ها مثه رنگ ها حتی مثه دلای ما آدما ...

خدای عزیز ، ما  که  با  این بخشش پایان ناپذیرت چیز زیادی ازت نمی خوایم .... 

خدای خوب ، خدای همیشه خوب ، یعنی نمی خوای به این مردم  مهربون کمک کنی!

نمیدونم چه حکمتی توی این سال های بی بارون وطاقت فرساست....

اما خدا جونم خیلی سخته  دیدن چهره های خاک خورده و نا امید این مردم مهربون...

 خیلی سخته...

 کاش اون روزی که قراره دوباره رحمت بی پایانت

 دوباره لبخند رو روی لبای این مردم ساده و مهربون برگردونه زیاد دور نباشه......

میدونم خدا جون اونایی که غیر از تو این نامه رو می خونند 

 با خودشون میگند چقد خودم رو تحویل گرفتم 

اما من که میدونم چقدر خوب و مهربونی و بنده هات رو دوست داری...

میدونم که اون روزای خوب زیاد دور نیست...

خیلی دوست دارم خدای خوب و مهربونم....

 

عکس هفته:آرام ترین مکان روستا

 نمای درونی مرقد امامزاده زاده سید سلطان عطاالله(میرسنگی) روستای دهکهان

 اطلاعات بیشتر درباره این امامزاده در  اینجا