...اینـجا دهــــکهان بهشت رودبارزمین

                          متاسفانه در مناطق زیادی از جنوب کرمان مثلا کهنوج مرکزی یا دهکهان ما، پدر ومادر ها بویژه تحصیلکرده های آنها اجازه نمی دهند که فرزند تازه به حرف آمده شان به گویش زیبای محلی حرف بزند، بلکه او را وادار کرده که فقط فارسی روان حرف بزند،و در دلیل این کار می گویند :فرزندمان بعد ها  در مدرسه که باید فارسی روان حرف بزند دچار مشکل می شود ،این تصور واقعا اشتباهی است ،در صورتی که خود همین پدر ومادر ها درکودکی به گویش محلی حرف زده اند وحالا در صحبت کردن به فارسی روان هیچ مشکلی ندارند،اما بازهم این تصور غلط را در ذهن دارندوصحبت به گویش محلی را عقب افتادگی می دانند.

                       از عوامل این (خودگریزی فرهنگی) عدم اطلاع والدین است ،آنها فکر می کنند که گویش محلی از زبان فارسی جداست در صورتی که چنین نیست وگویش ها وزبان فارسی ریشه در هم دارند ،حتی جایی از یکی از اساتید زبان وادبیات فارسی شنیدم که می گفت :(من در کلاس درسم از دانشجویانم می خواهم اگر از بنده سوالی دارند و قرار شد که سوالی راجواب بدهند حتما با لهجه وگویش محلی خود صحبت کنند) اگر زبان فارسی ازاین گویش ها ولهجه ها جدا بود آیا یک استاد زبان وادبیات فارسی چنین حرفی را می زد؟ وترس از این است که خدای نا کرده امثال من آخرین کسانی باشند که گویش محلی را به همراه خود دارند و گویش شیرین محلی به فراموشی سپرده شود که این خود خطری برای زبان فارسی نیز هست.